Out

Ik heb me net gerealiseerd dat ik ongeveer rond deze tijd 6 jaar geout ben thuis. Best al lang eigenlijk, toen was ik nog een snotneus van 19 (bijna 20). Ik word oud -_-.

Hoe dan ook, als ik naar 'Uit de kast' kijk op vtm, krijg ik altijd déjà-vu-gevoelens.

Familiedingen

Op dagen als Kerst en nieuwjaar begin ik het feit te missen dat ik geen grote familie heb (niet in groot als 100 neven, nichten, een dozijn broers en zussen, maar wel groot in de zin van: meer dan ik, mijn ouders en ons moe. Een broer/zus ofzo.) of veel vrienden die dichtbij wonen (en niet zoals nu: enkel vrienden die ver weg wonen en hopen familiediniers afwerken) of een lief (zoals vorig jaar).

Om maar te zeggen dat ik niet echt in kerst/feeststemming ben.

Solidariteit moet er zijn

Moedeloos

Ik word omringd door mensen in een happy relationship dat ik er moedeloos van begin te worden.

Nu al.

En mijn buik doet al een aantal dagen raar. Ook om moedeloos van te worden.

Love is a cycle

Zoals een mooi verhaal

En zoals het past in elk mooi verhaal
Komt aan alles steeds een einde
Ergens moeten de wegen scheiden
Nog een laatste zoen en toen was het uit
Hij trok verder naar het zuiden
Hun geluk ging ten einde aan weinig tijd, weinig tijd

Brave

Vandaag met de mama gaan shoppen in een plek met de exotisch en welluidende naam Kampenhout-Sas. Maar we hebben gevonden wat we moesten hebben, en het is dat wat telt ;-).

En als God het beliefd, dan ga ik morgen met Ruben kijken naar de nieuwe Pixar-film! Hopelijk geen al te volle cinemazaal en een goed plekje. En eens goed vragen hoe het nu zit, ben het stilaan beu om altijd om een beetje aandacht te moeten smeken. Zelfs na mijn preek van de vorige keer. Dit is niet wat ik zet onder de term 'relatie'.

*zucht* :(

Shopplezier

Vandaag naar Aarschot geweest met de mama. Om eigenlijk gewoon wat papieren voor de vakbond (jaja, de vakbond *alweer*) in orde te brengen. Heb eindelijk een broek gevonden (niet in solden -_-) en een hemd dat ik wou (wel in solden :D) en de mama heeft een rokje, oorbellen en sloefkes gevonden.
Om te zeggen dat iedereen tevreden is!

En nu mag het regenen. 't Is veel te plakkereig :s.

Ahja, als God het beliefd, zie ik na 5 weken eindelijk Ruben zaterdag. 't Werd tijd, ik word zo moe van het constant achter zijn gat lopen, virtueel dan, om te vragen wanneer meneer eens niet moet werken zodat we nog 'ns iets kunnen doen. Gisteren had hij alvast de tijd om een ganse dag in Hasselt rond te hangen.

Ik eis aandacht!

Ik begin het stilaan op m'n heupen te krijgen van het feit dat ik hemel en aarde moet verzetten om Ruben nog te zien. Hij heeft al anderhalve week gedaan met zijn examens, maar werkt ondertussen liever dan dat hij tijd maakt om samen iets te doen. Grrrrr!

Moest er even uit.

Someone like you

Het is een kwestie van tijd eerdat ik weer op de vrijgezellemarkt zit, denk ik. Fuck. De zin 'we moeten eens praten vrees ik', laat weinig ruimte voor een happy end. Ok, hij twijfelt en weet niet of het de moeite is om ervoor te vechten. Zoals in de tekenfilms met op de ene schouder een duivel en op de andere een engel. Ik heb voor mezelf vorig jaar làng getwijfeld voor ik voor Ruben wou gaan en heb echt ook gedacht om 'nee' te zeggen. maar het zat voor de 1e keer in m'n relaties ook goed in mijn hoofd; ik maakte me er nog geen concrete voorstellingen van, maar het voelde 'juist' om met hem oud te worden. Ok, superonnozel en sentimenteel, maar GJ heeft me ooit eens gezegd dat, voor een echt goede relatie, je in het begin alles dag per dag moet bekijken én het ook een goed gevoel in je hoofd moet geven. Ik dacht dat ik die raad opgevolgd had. Niet dus.

Dan is het nu het moment om weer de depressieve uit te hangen en denken te beseffen dat 'de ware prins' niet bestaat voor mij. Ik had gehoopt hem gevonden te hebben ... en eigenlijk hoop ik nog altijd dat Ruben de ware is.

Vrijgezelle!

Ik vertrek straks op weekend. Een vrijgezelleweekend van één van m'n beste kameraden. Eigenlijk mijn allereerste vrijgezellefeest ooit. En hopelijk een rede om te zeggen: ik trouw nooooooit.^^ In Malmédy, kan ik nog in mijn portfolio van Frans steken :D Dat ik op weekend ben geweest naar de Hoge Venen, ìn Wallonië. Hopelijk kan ik het ganse gedoe met Ruben even vergeten, heb er echt paar uur van wakker gelegen vorige nacht. Uiteindelijk is het een praktisch probleem. Moest ik gewoon lesgeven ipv studeren, had ik sowieso meer tijd, omdat je -als leerkracht- toch voor een deel je eigen baas bent. Nu geeft die van Frans zoveel werk mee, dat ik gewoon nog amper toekom aan ademen en eten. Enfin, vrijdag gaan we shoppen (en daar hou ik hem aan).

Ik heb net een KHL-vragenlijst van soa's ingevuld. Aangezien ze me maar blijven bestoken met mails in de trand van 'u heeft de vragenlijst nog niet ingevuld blablabla...' het dan toch maar even gedaan. Niet dat ik zo'n expert ben op dat gebied. Ok, klinkt veronrustent voor een homo, weet ik. Maar gewoon zorgen dat je veilig vrijt, condoom en niet klaarkomen in het lijf. En het nu ook niet zo, tegen het cliché in, dat ik grossier in bedpartners. En dan is het nog niet vaak stomende seks à la Titanic-autoscène. Enfin, too much information voor nu :)

Relatiecrisisje

Tijd. Gewoon meer tijd maken voor ons. Zonder dat dat altijd met een familieding te maken moet hebben. Hoe onnozel zou het zijn als ik hem kwijt speel omdat onze agenda's niet op hetzelfde moment lege gaten vertonen, gaten waarin er geen verplichte vriendenvisites of school ingepland zit. Tijd voor onszelf. Terug naar het begin, toen we ons van niemand iets aantrokken en we in Leuven gezellig dicht bij elkaar op een terras zaten. Ik lastig vanwege de graspollen, wat niet meteen bevorderlijk is voor de romantiek. Maar ik heb er 3 maanden over gedaan om voor mezelf te beslissen of ik voor mij én voor hem de stap wou zetten. Voor het eerst was er iemand op mij verliefd geworden, voordat ik het op hem was. En voor het eerst heb ik ook een relatie die langer dan één seizoen overleefd. Een relatie waarin ik ook mijn bezitterigheid onder controle heb. Vrij goed toch, beetje verlatingsangst heb ik nog altijd.

Het punt is gewoon dat het niet mag stoppen. Niet hier. Niet nu. Nog niet ... nooit niet.

Planckendael

Vandaag met Ruben een dag naar Planckendael geweest, dankzij de gratis tickets van de mama^^. Dankzij Rubens ingenieuse aanvinksysteem kan ik wel zeggen dat we zogoed als àlle beestjes gezien hebben. Omgezet in tijd: goed voor 6u rondwandelen en 's middags lekkere frietjes en nog lekkere chocomousse eten!
Ik heb ook beslist dat ik in de zomer een nieuw digitaal fototoestel wil! Mijn ouwe getrouwe Nikon wordt ergens september/oktober 7 jaar, en het is duidelijk dat de term 'prehistorisch' dan nogal zacht is uitgedrukt. De smartphone van Ruben, die 3 vingernagels dik is, heeft 10 keer sterkere zoom en betere kwaliteit dan mijn FOTOtoestel. Dus als iemand niet weet wat kopen :-D

Groen?

Ruben heeft zichzelf lid gemaakt van Groen(zonder uitroepteken). Hij was al socialist wat ik al erg vond, maar als ik echt moeite doe, kan ik het nut van sp.a nog wel zien. Maar Groen! (héhé, nu met uitroepteken) Da's ook nog een partij die gelooft in sprookjes en in boze heksen. Voor ik het goed en wel besef ben ik met Groene Ruben in het bos, op het einde van zijn straat, aan het zoeken naar de Melkherberg van kabouter Plop. Aan alles zijn er grenzen, geloof me... Niet dat ik groen geen mooie kleur vind, het is zelfs min lievelingskleur, maar politiek is het eerder iets wat ik zou plaatsen in de nieuwe pastelkleurige meisjeslijn van Lego: fantasievol en niet realistisch...

Rush!

Een eerste week stage achter de rug, teleurgesteld geweest in mezelf, gisterenavond precies wat griepachtig (maar toch geen koorts), Ruben die ik al een hele week amper gehoord (laat staan gezien) heb, oeverloos opzoeken van eindtermen en leerplandoelstellingen die achteraf 100% blijken overeen te komen en waardoor mijn voorblad langer is dan mijn eigenlijke lesvoorbereiding...

Morgen nog 1u voorbereiden, en dan kunnen we eventjes wat gas teruggeven en op een lagere versnelling de laatste lessen (voor nà de krokusvakantie) voorbereiden.

En ik heb nood aan vakantie... Denk dat ik al sinds 2 januari op adrenaline en stress 'er staan punten op! :-o' leef. Nooit gezond voor langer dan een paar (= 2, max.3) weken.

Logie

Vandaag blijf ik bij Ruben slapen ^^. Gewoon die voc-test van Frans nog overleven :-)

Gescoord

Zaterdag was het eindelijk zover. Na veel vijven en zessen en dataswitchen is Ruben eeeeeindelijk thuis komen eten. En het was fijn^^. Mama en papa waren tevreden ("Da's een ferm venteke." zei de mama; de papa had nog altijd liever een Sofie ofzo aan tafel gezien, maar hij heeft zich ingehouden). Ruben was tevreden (Ge hebt echt lieve ouders (zo af en toe :-p)). En hij had al meteen een charmeoffensief ingezet door te zeggen dat het stoofvlees van mijn mama, nochtans een zelfverklaarde niet-keukenprinses, lekkerder was dan dat van zijn mama. Gescoord :-D.

In ieder geval ben ik blij dat dat achter de rug is. Ik vind zo'n 'officiële voorstelling' altijd wat genant. In eender welke richting. 't Is en blijf een vleeskeuring waarbij elk uitgesproken woord op de één of andere manier gewogen wordt, vind ik.
Eén ding is wel zeker: ik ga er nu volledig voor^^ (en hij hopelijk ook :-p).

Verbazend, gewoonweg verbazend

Volgende week komt, als alles goed gaat, Ruben eten. Ze zaten thuis met de prangende vraag wat ze zouden klaarmaken dan. Ik zei toen dat er 1 negatief punt is: hij eet niet graag spaghetti. Hoe kun je nu niet graag spaghetti eten! :-o. De papa eet dat ook niet graag, maar da's eerder eigen aan de mens zelf: smaakloos :-p. Ik voegde er voor de volledigheid, just is just, aan toe dat hij wel spaghetti éét (en als het nie zo was, dan dumpte ik hem :-p), maar dat hij met spaghetti hetzelfde heeft zoals ik dat heb met puree, spinaziepuree en wortelen: gewoon eten om de maag te vullen, niet omdat je het echt graag eet. Ik krijg het binnen. Punt. Om de één of andere reden was de mama verbaasd dat ik niet graag wortelen enzo at. Raar. Als je de porties die ik van voorgaande vergelijk met de porties spaghetti, frietjes of rode kool ik eet, dan is er toch een duidelijk verschil. Althans, dat dacht ik toch...

Kinderbijslag voor dummies

Om een lang verhaal kort te maken. Nu ik terug ga studeren valt mijn inkomen weg. Aangezien ik nog thuis (lees: bij mama en papa) woon, heb ik geen recht op een deftige uitkering. Enkel op kinderbijslag (nog steeds jonger dan 25). Goed, tot zover de theorie.

Aangezien ik al 3 jaar gewerkt heb, krijgen mijn ouders geen vraag meer voor de verlenging van de kinderbijslag en moet ik dat dus aanvragen.

1) naar de vakbond geweest om te vragen waar ik recht op heb, en hoe ik het kan krijgen. Enkel kinderbijslag en terug aanvragen.

2) volgens de site van het kinderbijslagfonds moet dat gebeuren via de werkgever van de aanvrager.
3) volgens de mama, en om ergere ambras te voorkomen, moet ik op school papieren gaan vragen.

4) volgens de school moet ik eerst een aanvraag indienen en dan geeft de school een bewijs van inschrijving.

5) de papa belt naar de vakbond en de kinderbijslag en die zeggen dat ik op school een document (waarschijnlijk inschrijvingsbewijs) moet vragen om te bewijzen dat ik een diplomacontract heb van 27 of meer studiepunten.

5bis) na een 2e telefoontje van de papa moet ik niets op school gaan vragen op voorhand en gaan ze van de kinderbijslag documenten opsturen.

6) donderdag document gehad van de VDAB als bewijs dat ik uitgeschreven ben vanwege terug student.

7) ???

Om maar te zeggen: asielzoekers (aka vreemden) krijgen makkelijker een luxe-appartement bij ons in 't dorp dan ik kinderbijslag. En dat toch als volwaardige Belg, al meer dan 24 jaar.

En op met een leuke noot af te sluiten: gisteren ben ik met Ruben gaan eten. Zo leuk hem nog eens te zien! Hij was wel doodmoe :-( maar ik heb hem ten minste gezien^^. He made my week!

Fier op mezelf

Ik heb vanavond flink een samenvatting gemaakt over de subjonctif.
Flink, hé^^.

En gisteren heb ik een halfuur met Ruben gebeld, en dan moet je weten dat ik vooral niet graag bel.
Als ik me nu nog door 13 Franse boekskes kan worstelen (13!) is het leven nog zonniger!