L'horloge tourne

Un SMS vient d'arriver, j'ai 28 ans,
Mamie est bien fatiguée et j'suis plus un enfant,
L'horloge tourne mais son coeur se suicide
Et moi je rêve, je rêve du bon vieux temps

Mikael Miro, L'horloge tourne

Ik ben met de mama toch maar mooi een nieuwe horloge gaan kopen vandaag voor mijn verjaardag ^^.

 



What a shoe can do

Eigenlijk ben is meestal vroeger met het kopen van lenteschoenen. Maar dit jaar vond ik niet direct mijn goesting. Als ik iets in mijn kop heb van 'dat wil ik', dan zal het dat ook zijn. Dus na 5 schoenwinkels heb ik eindelijk sinds vorige zaterdag, min of meer, mijn goesting gevonden. En heb er dan maar meteen van geprofiteerd om 2 paar schoenen te kopen. Zo zijn we wel, ahja. De buit kan je terugvinden op de foto's :-)

Ik had wel nog graag grijze Fred Perry's gehad, maar die waren niet in de winkel in mijn maat; misschien bestel ik ze nog wel online binnenkort ^^.

Kinderwens

Ik heb altijd gezegd dat ik graag kinderen wou. Als het kon 2 en als het echt niet te veel gevraagd was een jongen en een meisje. En dan later uiteraard kleinkinderen om te verwennen.

Toen ik nog overtuigd hetero was, wou ik mijn eerste kind op mijn 25e. Vond ik een mooie leeftijd: 25 is geen puppyleeftijd meer, maar toch ook nog niet zo oud dat je al hopeloos bejaard en versleten bent als (de oudste van) je kroost in de puberteit kwam. Ik kan nu wel zeggen dat dat plan hopeloos mislukt is.

Eerst en vooral omdat ik niet overtuigd hetero ben. Ten tweede omdat de tijd dat ik 25 was al eeuwen achter mij ligt en ten derde omdat ik nog steeds unhappy single ben én nog thuis woon. Niet meteen de moeite om aan kinderen te beginnen, lijkt me.

Maar zo stilaan heb ik niet echt veel zin meer in kinderen. Dankzij al die horrorverhalen bij Randstad over zieke, overgevende kinderen, zieke kinderen, uit-de-broodnodige-nachtruis-houdende kinderen ...

En als ik eerlijk ben heb ik ook nooit een 'ooooh, hoe mooi!'/'ooooh, hoe schattig'-gevoel als er ergens een baby wordt geshowd door de trotse mama en/of papa. Dat blijft een blubberig klompje in een buggy dat wel kan kirren, maar dan weer zo veel kwijl achterlaat, dat het schattige me vollédig ontgaat. Ik vind een kleine puppy of een kitten daarentegen wél schattig. Zo pluizig en zo uit proportie dat het op een levende knuffel lijkt en dat zo onhandig is, dat het aandoenlijk wordt. Dat gevoel heb ik nooit bij een baby.

Net als dat ik bij een kleuter of lagereschoolkind, ook nooit zo onnozel kan doen en verwonderd kan zijn over een krabbeltekening waarbij er meer kleur buiten dan binnen de lijntjes is gekleurd. Hoewel ik waarschijnlijk vroeger ook zo was.

Moraal van heel het verhaal is misschien wel dat ik niet zozeer kinderen wou voor mezelf, maar eerder omdat het ergens verwacht wordt (ga heen en vermenigvuldig u) en vanuit egoïstisch oogpunt. Als liberaal moet ik ook aan mezelf denken ;-).
Ik heb het altijd een beetje een creepy gevoel gevonden dat ik geen echt grote familie heb. Ik heb één nicht, maar het is niet dat we elkaar nog regelmatig zien - dus die tel ik niet mee onder de 'dichte familie'. Ik heb ook geen broers of zussen die voor kinderen konden zorgen en dus voor een potentieel nonkelschap voor mij. M.a.w.: als ik dood ben, wie zal er dan nog aan mij denken? Wie zal er zo nu en dan eens het graf komen schoonmaken en voorzien van een bloemetje of iets anders van grafbestendige decoratie? Ik verheugde me ook al op Sinterklaascadeautjes kopen en uiteraard meespelen met het kind; samen naar de Samson&Gert Kersthow gaan (als die nog zou bestaan). Vooral egoïsme dus en hopen dat ik niet de laatste ben van de familie, wat nu wel zo lijkt te zijn. Ergens stopt dan een bloedlijn en een naam die niet meer doorgegeven wordt en dat schrikt me ergens wel af. Alsof het een mislukking zou zijn. Moest ik nog broers en/of zussen hebben, zou dat allemaal zo erg niet zijn want dan heb je meer kans dat jouw familie toch nog zal worden verder gezet. Nu dus niet.

Maar we zien wel, misschien was het niet 25, maar 35 dat het eerste kind zou komen en had ik toen gewoon een dyscalulisch momentje gehad. We zien wel...
Eerst een goed lief 'tot de dood ons scheidt' vinden :-)

Familiedingen

Op dagen als Kerst en nieuwjaar begin ik het feit te missen dat ik geen grote familie heb (niet in groot als 100 neven, nichten, een dozijn broers en zussen, maar wel groot in de zin van: meer dan ik, mijn ouders en ons moe. Een broer/zus ofzo.) of veel vrienden die dichtbij wonen (en niet zoals nu: enkel vrienden die ver weg wonen en hopen familiediniers afwerken) of een lief (zoals vorig jaar).

Om maar te zeggen dat ik niet echt in kerst/feeststemming ben.

Nationale Haagscheerdag

Er is één dag die nog erger is dan verjaren, en dat is de dag waarop de papa beslist om de haag te scheren en ikzelf word opgevorderd om op te ruimen. Als hooikoortspatiënt is het dus onverstandig om dezer dagen te verkeren in snoeiafval en dat op te rapen vanop het gras als je, zoals ik, vooral allergisch bent aan graspollen.

En sowieso hou ik er niet van om in overdaad van groen en bomen te verkeren.

Gescoord

Zaterdag was het eindelijk zover. Na veel vijven en zessen en dataswitchen is Ruben eeeeeindelijk thuis komen eten. En het was fijn^^. Mama en papa waren tevreden ("Da's een ferm venteke." zei de mama; de papa had nog altijd liever een Sofie ofzo aan tafel gezien, maar hij heeft zich ingehouden). Ruben was tevreden (Ge hebt echt lieve ouders (zo af en toe :-p)). En hij had al meteen een charmeoffensief ingezet door te zeggen dat het stoofvlees van mijn mama, nochtans een zelfverklaarde niet-keukenprinses, lekkerder was dan dat van zijn mama. Gescoord :-D.

In ieder geval ben ik blij dat dat achter de rug is. Ik vind zo'n 'officiële voorstelling' altijd wat genant. In eender welke richting. 't Is en blijf een vleeskeuring waarbij elk uitgesproken woord op de één of andere manier gewogen wordt, vind ik.
Eén ding is wel zeker: ik ga er nu volledig voor^^ (en hij hopelijk ook :-p).

Nala Memorial Day

Er is er eentje jarig

De tijd gaat toch rap voorbij, morgen begint alweer de zomer, volgende week vrijdag is het grote vakantie en begint de maand juli (en dan zaterdag erop de Tour B-)). Om maar te zeggen dat de tijd vliegt.

Ons Renske is vandaag 1 jaar geworden. Ik zei daarstraks nog tegen de mama dat ze snel oud zal zijn... Hopen dat ze dan heel oud wordt^^.

*hip hip hip! hoera!*



We leven op hoop

 Vandaag ben ik, wel met enige vertraging, samen met de mama mijn kerst/nieuwjaarscadeau gaan halen. Normaal gingen we dat doen in de week voor de kerstvakantie, maar door de sneeuw is het er niet echt van gekomen :-), dan kwam Parijs (man, ik wil zo terug :-o) en dan moest ze nog werken, tot vandaag. En het is bovenstaande armband die ik heb uitgekozen^^. Vond vooral het vlechtachtige motief er wel leuk in, en het is niet zo verwijfd als een 'klassieke' metalen armband. er was er ook wel zo'n eentje die ik leuk vond, maar toen ik hem aanhad was echt toch van: niet mijn ding. deze is iets breder, en aangezien ik nogal dunne armen heb (het enige wat te dun is aan m'n lijf -_-) was deze iets bredere armband mooier.

Vandaag stond er ook een gigantisch hoopgevend bericht in de krant. En het was niet over de politieke toestand, neen, het was véél belangrijker! Wetenschappers hebben ontdekt dat kaalheid bij mannen omkeerbaar kan zijn en dat op termijn (hopelijk kort tot middellang B-)) er een makkelijkere behandeling moet komen dan de huidige haartransplantaties door de 'in slaap gedommelde' haarzakjes weer volop actief te maken.

We leven op hoop :-D!

Dit was 2010

Naar goede oude gewoonte probeer ik om op de laatste dagen van het jaar terug te kijken naar wat, in dit geval, 2010 me gebracht heeft en wat ik hoop dat 2011 me zal brengen. Aangezien 'de grote veranderingen in mijn leven' al even achter mij liggen en de volgende grote verandering nog niet voor morgen zal zijn, hou ik het bescheiden bij 1 post i.p.v. de 'gewoonlijke 3'.

Eén van de keerpunten van 2010 was toch wel dat we thuis afscheid hebben moeten nemen van ons Nala. Vlak op haar 13e verjaardag hebben we het beestje moeten laten inslapen nadat ze half mei ziek geworden was, en dankzij de hitte de absolute genadeslag gekregen heeft. Nog voor de grote vakantie ten einde was hadden we wel weer een nieuwe hond, ons Renske, maar toch voelt het soms nog altijd een beetje leeg aan. Ons Nala, die kon je gerust alleen laten zonder dat je er grote zorgen over moest maken, ze heeft 13 jaar van mijn leven meegemaakt. Als dat ineens wegvalt, zorgt dat toch voor een moeilijk op te vullen leegte. De kans bestaat -en laten we het hopen- dat we binnen x-aantal jaar hetzelfde zullen zeggen over ons Renske. Een hond blijft altijd een beetje als een kindje, hé.

2010 bracht me ook een relatie, naar goeie gewoonte, in de winter. Maar driewerf helaas, ook nu bleek het niet de juiste te zijn en op de duur begin ik me meer en meer voor te stellen dat ik 1) single blijf tot ik dood ben of 2) ik iemand vind als ik oud ben en versleten en er niks meer naar behoren werkt en dat dus 3) liefdesgeluk de komende 20 jaar nog niet aan mij besteed is. Maar wie weer verrast 2011 mij wel op een aangename manier op dat vlak. ;-).

Ongeluk in de liefde is geluk in het spel, zeggen ze. Nee, er was geen groot lot voor me weggelegd, maar als je in het onderwijs wil beginnen werken als leerkracht is een dosis geluk altijd nodig. En kijk eens aan, ik heb in 2010 gewerkt zonder een maand werkloos te zijn. Altijd handig voor de centjes die er zo bijkomen. En ook de eerste helft van 2011 dient zich aan als een periode zonder werkonzekerheid, nu ik na de vakantie een rooster heb van 23 uur. Maar aangezien die uren afhankelijk zijn van een afwezige adjunct-directrice (de situatie is nogal complex, dus bspaar ik de uitleg) en die dat die periode maand-per-maand verlengd werd, hou ik m'n hart vast. Maar de kans is groot, laat ons zeggen 60%. Wat 1 september 2011 brengt zien we dan in de zomer wel.

Wat wens ik mezelf voor het nieuwe jaar? Vast werk, geen gezondheidsproblemen, nieuwe vrienden (en oude vrienden) en wie weet, wel die ene speciale persoon. Aangezien een nieuw jaar ook goede voornemens zijn, heb ik er mij een 2-tal voorgenomen, maar die zijn voor nà 31 december. Tot die tijd mogen we nog zondigen ;-).

Geniet nog van de laatste momenten van het jaar 2010!

Wie zoet is ...

Vandaag ben ik een grote doos witte pralines met praliné, 3 paar kousen *zucht*, 2 manderijntjes *jak* en 4 stukken grote speculaas *mjam* rijker geworden. Met andere woorden: ik ben flink geweest dit jaar. Alleen jammer dat er geen grote, knappe, jonge single homo bij de schoorsteen lag/zat/stond, want daar was ik écht blij mee geweest. Hehe. Maar kerstmis komt eraan, misschien ligt hij onder de kerstboom-die-ons-mama-niet-wil-zetten-wegens-overactieve-jonge-hond. We leven op hoop :-D. Of anders hou ik mezelf gewoon simpel door te blijven hopen en eet ik enorm veel van mijn sinterklaaspralines!

Man bijt Hond

We (= de mama en de papa) hebben daarstraks aan ons Renske (= de hond des huizes) groentensoep met balletjes gegeven als avondmaal. Ik zei dat ze geweldig zouden passen in Man bijt Hond. In die 'we volgen'-rubrieken komen ook alleen mensen met ne slag in voor.

Benidorm Bastards

Zondag moet ik met ons moe gaan eten, samen met mijn nicht. Ik heb nog nooit zoiets gedaan met ons moe. Ben al wel eens gaan eten, maar daar was dan de papa en de mama bij en dan onze papa zijn broer enzo. Maar zo enkel met haar en mijn nicht? Ben echt benieuwd naar de reden...

Puppy (2)

Waa, we hebben er eentje. Een meisje, Renske gedoopt. Klein, lief en schattig. En een mooiken, eerlijk is eerlijk. En zo klein dat ik ze met 1 hand kan oppakken, echt cuuuute. Je zou willen dat ze altijd zo blijven, hé. Zo'n beetje onbeholpen, dat verhoogt hun aaibaarheidsfactor. Maar dan nog, als dat groot is blijf je dat altijd lief en schattig vinden, zeker als ze dan zo kunnen kijken met die triestigkijkende bruine ogen. Zò vertederend.

We hebben uit het nestje van 6 pups 1 van de kalmste gekozen. Een paar van haar broertjes vonden de veters van de mevrouw waar we ze zijn gaan halen heel erg tof speelgoed. Zij lag toen rustig te dutten, maar dat trekken heeft ze wel in haar. Binnen is ze kalm, dan is ze wat aan het rondsnuffelen of aan het dutten, maar buiten. Toen ze hier pas was was ze al onkruid aan het wieden en aan ons mama haar bloemen aan het trekken. Dus iets waar ze kon aan trekken als speelgoed was nodig, dus gisteren gaan 'puppybenodigdheden'-shoppen. Een touw om aan te trekken met daar een piepende eekhoorn aan, en verder krijgt ze het karton van de keukenrol enzo (zoals bij ons Nala toen die nog puppy was); daar kan ze aan trekken en het mag kapot. Nuja, het liefst speelt ze nog met bladeren die op het gras enzo liggen, bruin en krakend, echt grappig, dat blad is bijna zo groot als zij. En het is een een huppeltje, hé. Als je ze op verkenning ziet staan heeft ze precies 4 springveren in haar pootjes, echt grappig :-D. En lopen, dan huppelt ze naar een kant van de tuin om dan in volle galop naar de andere kant te lopen, en op de stenen van ons terras geeft dat een heel tof geluidje :-D.

Ik ben volledig vertederd door dat kleine ding. Hopelijk heeft ze een even goed en lang leven als ons Nala had... Maar dat blijft afwachten.

Ahja, foto's volgen nog ;-).

Auto-afwas-perikelen

De auto afwassen, ik hààt het. Dat natspuiten is nog wel fun, maar de rest. Heb je net de auto ingezeept en terug afgespoten, dan denk je "Jep, we zijn er!". Maar nee hoor, dan moet je die auto nog afdrogen ook. *zucht* En als je denkt dat je er dan écht van af bent, moet je nog de binnenkant van de deuren en de koffer nog eens afdrogen. *dubbelzucht* Nop, niet aan mij besteed, waarschijnlijk ook daarom dat ik de auto maar gemiddeld 4 keer per jaar afwas, tijdens de schoolvakanties. En als ik me eindelijk door die vervelende klus heb geloosd heb ik er niet veel geniet van. Een opsomming van de mogelijkheden, beginnend met het ergste: nog tijdens het afdrogen begint het te regenen zodat al het werk al om zeep is voor het af is; bij de eerste rit of parkeermoment begint het te regenen; of bij de eerste rit heb je het fenomeen 'wegenwerken + modder' op de reisroute liggen, ook fijn. Daarom dat ik het haat!

Zoals vandaag. De papa was de auto aan het afwassen (wat hij volgens de mama relatief graag doet) en ik dacht bij mezelf dat ik me eens van mijn goede kant ging laten zien door hem te helpen - het feit dat werk gedeeld door 2 half werk is speelde ook wel mee. Goed, we waren bijna klaar met afdrogen (op de wielen en de binnenkant van de deuren na). Drup ... drup ... drupdrup ... drupdrupdrup ... *stortregendrup*. Aaaaarghhhhhh! Na zowat een half uur gescholen te hebben zat de auto terug onder het (regen)water en de bijhorende opgespatte zandkorreltjes van onze kasseien plus afgewaaide bladeren van de bomen van de buren. Zeg maar 'dag' tegen het afdroogwerk.

Om die auto dus afgewassen en afgedroogd te krijgen heb ik die met de papa dus 2 keer moeten afdrogen. Waarvan de 2e keer onnodig was geweest had het nog 10 minuutjes (!) drooggebleven! Boe!



(En ja, ik weet dat een carwash een mogelijkheid biedt :-), maar denk niet dat de papa dat fijn zou vinden, ik zou weeral als 'lui en gemakzuchtig' bestempeld worden...)

De biologische klok

Hmmmm. Bestaat er zoiets als een biologische klok die je vertelt dat je het ouderlijke nest aan het ontgroeien bent? Niet dat ik meteen van plan ben om te verhuizen, o.a. wegens onzekere financiële tijden + ik liefst een flatmate of vaste vriend zou hebben voor ik het nest uittrek. Ik begin me gewoon te ergeren. Vooral aan de papa, sinds die nu al meer dan een jaar thuis zit voel ik me toch fameus van mijn vrijheid beroofd. En dan dat je alles dubbel moet zeggen omdat ze het niet horen en/of verstaan hebben. Aargh! Ik kan mij daar zo aan ergeren dat ik zelfs de meest onnozele dingen 3 keer opnieuw moet zeggen. Luister dan deftig als ge dan toch een vraag stelt! Zo moeilijk kan dat niet zijn!

Het zijn zo periodes die steeds vaker terugkomen. Dat ik mij énorm kan ergeren aan mijn ouders, dat ze soms zo onnozel kunnen doen, of dat je àlles 3 keer moet zeggen voor ze het gehoord hebben, ze zich ineens plots weer met alles bemoeien (vooral de papa: naar waar gaat ge? met wie gaat ge? wanneer gaat ge? wat gaat ge doen? wanneer vertrekt ge? (soms 5 keer op 1 dag) wanneer zijt ge terug? (ook 5 keer op 1 dag)).

Dan is het zo stilaan de vraag om me niet stilaan -mentaal- te beginnen voorbereiden op een verhuis uit het huis naar een eigen stek onder de zon. Eén voorwaarde daarvoor is al ingevuld: dat ons Nala dood moest zijn. 'k Zou het niet over mijn hart kunnen krijgen om te verhuizen terwijl ze nog zou rondlopen. En jammer genoeg is dat niet meer het geval. Pffff.

En wat denken jullie? Is dat die biologische klok?