Voornemens

Eigenlijk maak ik nooit echt goede voornemens aan het begin van een nieuw jaar. Omdat ik van mezelf goed genoeg weet dat ik ze toch niet volhoud. Zo zeg ik al jàren dat ik meer wil sporten en wat strakker wil staan (kwestie van me wat beter te positioneren op de single-gay-markt). Helaas.

 

Maar nu speel ik toch met het idee om eens 'vrijblijvend' langs te gaan bij een diëtist(e). Ik vind van mezelf dat ik, ondanks mijn zittende job, toch vrij goed even strak (of even dik) blijf, maar toch. Ergens begin ik het idee te krijgen dat ik langzaam verdik en ik wil niet op mijn 30e een (single-)dikkertje zijn.

Hoewel ik, dankzij mijn vorige job, niet meteen sta te springen voor een dieet. Op mijn vorige job stond ièdere vrouw op dieet. Sommigen waren zelfs zo fanatiek bezig met eten (of afvallen, schrap wat niet past) dat ze wisten dat kerstomaten meer calorieën bevatten dan gewone tomaten. Persoonlijk eet ik geen van beide, omdat rauwe tomanten -samen met een gekookte patat- zowat één van de meest de-gou-tantste dingen moeten zijn die je kan eten. Er waren ook collega's die op dieet waren, en vooral dat is wat me verontrust. Eten met een keukenweegschaal (100gr van dit, 200gr van dat, 25gr zus en 75gr zo) en je schuldig voelen omdat je nog maar zin hebt in bv. frietjes. En dan het verplicht gaan sporten (aka lopen, da's de enige sport die nog bestaat heb ik de indruk). Dus nee, echt vrolijk word ik er niet van. Om dan nog maar van het gedoe thuis te zwijgen...

 

Dan denk ik maar aan de sixpack en het zwembadproof lichaam dat mij te wachten staat. *Not.*
Al is het idee om in een kledingmaat kleiner te passen wel aantrekkelijk. Maar dan zonder het lopen (bah, da's nu toch geen sport? Wat is daar nu leuk aan?) en het mezelf schuldig voelen als ik zin in iets heb. Als ik morgen van de trap van en dood ben, ben ik vet met mijn dieet...

 

Voor de rest zijn mijn voornemens beperkt:

• meer bloggen dan in 2014 (minder wordt trouwens moeilijk :-) );
• mijn job behouden, de volle 365 dagen lang (en daarvan zijn er al 20 geslaagd) en liefst langer;
• een lief vinden, maar ook dat is al 2 jaar een doelstelling
• de tag van WildCard beantwoorden die sinds 20/11/2014 in mijn mailbox zit. Jaja, ik ben het niet vergeten :-D

"Papa, we willen jou vertellen dat we allebei homo zijn"

 

Je kan maar geluk hebben als homo: een razend knappe tweelingbroer hebben die ook homo is :-). Moet wel een shock zijn voor mama en papa dat je tweeling homo is. Niet negatief bedoeld, maar hoe groot is de kans? (nuja, er zijn zo veel gezinnen waarin alle kinderen hetero zijn, in zeker opzicht ook niet helemaal eerlijk :-) )

 

Btw, let er op hoe megacute de linkse broer is als hij weent. Ja, wenen bij een man is sexy.
(niet als een man weent omdat zijn voetbalploeg verloren heeft, das macho-aanstellerij.)

Je suis Charlie

Lightning In A Bottle

Teleurgesteld

Vandaag een jobaanbieding voor een nieuw project ontvangen. Die ik onmiddellijk nadat ik ze 2 keer doorgenomen had, onmiddellijk geweigerd heb. En nu ben ik beetje teleurgesteld.

In mijn sollicitatiegesprek in mei, en nu ook nog als ze me opbellen en vragen hoe het loopt, zit ik altijd te zeggen hoe leuk ik het vind om mensen te ontmoeten, te interviewen, te kunnen zoeken en (voor de werkloze kandidaten) om hen vooruitzicht te kunnen geven op een job.

Krijg ik de vraag of ik interesse heb in een payroll-functie op de personeelsadministratie bij een bedrijf in Vilvoorde - ze hadden evengoed een functie bij een bedrijf in Timboektoe kunnen voorstellen.

1. Vilvoorde is véél te ver van waaruit ik woon:
   - sowieso al 1u15 met de auto (enkele rit) als er niet te veel pestverkeer en mensen op de baan zijn die hun rijbewijs van Sinterklaas gekregen hebben op de baan zijn;
   - de trein is ook al 55min (inclusief overstap in Brussel (!)), reken daar 15min wachttijd op 's morgens en 's avonds in het station (incl rijtijd van en naar huis) en je komt ook al aan 1u05 enkele reis - zonder vertragingen, afschaffingen, zeldzame stakingen, gemiste aansluitingen; en de trein vanuit Brussel is 's avonds àltijd vertraging.
2. De job is oersaai:
   loonsadministratie, vragen rond verlof e.d. beantwoorden en alles rond verlof registreren, zorgen dat werknemers timesheets kunnen invullen en deze controleren.
3. Het bedrijf weet niet of ze het project van 3 maanden via interim (aka werkzekerheid tussen maandag 8u30 en vrijdag 18u) gaan doen of op outsourcing basis (aka werkzekerheid voor 3 maanden)

Ik dacht dat het duidelijk was dat ik graag mensen zìe en interview. Dat zijn ook de zaken waarin mijn 'talenten' tot uiting komen die zowel bij Randstad als bij Econocom te horen zijn: je stelt kandidaten op hun gemak, doet goede selectie-interviews en doet 75% van de tijd een goede (voor)selectie.

Dààr haal ik ook voldoening uit, niet uit administratie. Bij Econocom was begin september mijn rekrutering ook beperkt en de dagen duurden làng als ik enkel administratie deed. Laat staan dat ik bewust voor zo'n functie voor minstens 3 maanden kies.

Niet dus.

Voor ik arrogant overkom, ik heb vroeger (en ook bij Randstad) te veel gedaan voor de schone ogen van de directie/manager. Daar ben ik mee gestopt om werkgerelateerde dingen te doen om mijn baas uit de nood te halen en onder het motto: 'vraag het aan Lukas, hij zal het wel doen'. Ik heb er nog nooit iets voor in de plaats gekregen voor mijn inzet en flexibiliteit en collegialiteit. Of toch: geen verlenging van mijn onderwijsopdracht (die het jaar erop nog bestond, maar ze liever iemand pas afgestudeerd voor hadden ineen - ons-kent-ons?) en ontslag bij Randstad omdat ik 'niet commercieel' genoeg was (terwijl ik wel net enkele vacatures bij een dat-bedrijf-willen-we-echt-als-klant!)
En zoals de mama zegt: veel beloven en weinig geven, doet de zotten in vreugde leven.
Onthou die woorden!

Geluk in een zee van miserie en onzekerheid

Tussen alle miserie in, toch ook nog goed nieuws!

Eind november krijg ik mijn belastingen terug, en het is toch 'n mooi bedrag. Als ik dan weer/nog steeds aan het stempelen ben is dat een mooie adempauze.

Nog 2,5 weken vooraleer ik mijn leven weer maar eens op pauze moet zetten. Dromen/zaken die je wil doen die je weer moet uitstellen of die weer wat verder lijken dan eerst gedacht.

Ik zit soms met de gedachte te spelen om misschien terug les te gaan geven. Aangezien HR me niet de zekerheid kan bieden die ik gehoopt had, kan ik even goed gaan doen wat ik eigenlijk het liefste (en al 20 jaar lang) wil doen en waar ik 3 jaar voor gestudeerd heb.

We zullen zien; afspraak 1 oktober.

Geluksmoment

Al het ganse schooljaar (als in: 6 dagen) vlot naar huis kunnen rijden.
Hout vasthouden dat het zo blijft.